لودبالانسر
Load Balancer یک نقطهی ورود مشترک برای برنامهی شما میسازد و درخواستها را بین چند ابرک توزیع میکند. برای نمونه، اگر وبسایتتان روی سه ابرک اجرا میشود، کاربران درخواستها را فقط به آدرس Load Balancer میفرستند و Load Balancer هر درخواست را به یکی از ابرکهای سالم میرساند.
زمانی از Load Balancer استفاده کنید که یک وبسایت، API یا سرویس داخلی روی چند ابرک اجرا میشود و میخواهید:
- یک آدرس ورودی مشترک داشته باشید،
- بار درخواستها را بین چند مقصد تقسیم کنید،
- مقصدی را که در بررسی سلامت ناموفق است، از دریافت ترافیک خارج کنید،
- برای سرویسهای خصوصی، بدون عمومی کردن تکتک ابرکها، یک نقطهی دسترسی داخلی بسازید.
شیوه کار
Load Balancer ترافیک را از طریق Listener دریافت میکند. Listener مشخص میکند Load Balancer روی کدام پروتکل و پورت منتظر درخواست باشد. هر Listener یک Server Pool دارد که ابرکهای مقصد، یعنی Memberها، در آن قرار میگیرند. Server Pool مشخص میکند درخواست به کدام پورت Member و با کدام الگوریتم فرستاده شود. برای نمونه، میتوانید درخواستهای HTTP ورودی روی پورت 80 را به پورت 8080 ابرکها بفرستید.
هر Load Balancer یک آدرس مجازی (VIP) در شبکهی خصوصی دارد. اگر Load Balancer را از نوع External بسازید، Elastic IP متصل به این آدرس نقطهی ورود عمومی است و درخواستها از اینترنت به آن میرسند. اما در حالت Internal، نقطهی ورود خود Private VIP است و درخواست باید از مسیرهای مجاز داخل VPC به آن برسد.
Health Check بهشکل دورهای سلامت Memberها را بررسی میکند و برای هر درخواست دوباره اجرا نمیشود. وقتی درخواستی به Listener میرسد، Load Balancer فقط Memberهای سالم را در نظر میگیرد و الگوریتم انتخابشده یکی از آنها را انتخاب میکند. سپس درخواست از شبکهی خصوصی به IP و پورت Member فرستاده میشود و پاسخ از مسیر Load Balancer به درخواستکننده برمیگردد. Memberها برای دریافت ترافیک از Load Balancer به IP عمومی نیاز ندارند.
پیش از شروع
برای ساخت Load Balancer این موارد را آماده کنید:
- یک VPC در ریجن موردنظر،
- یک Subnet که Load Balancer و Memberها در آن قرار بگیرند،
- دستکم یک ابرک آماده در همین Subnet که برنامه روی IP خصوصی و پورت مقصد آن در حال اجرا باشد،
- قوانین شبکهای که اجازهی رسیدن ترافیک Load Balancer به پورت مقصد ابرکها را بدهند،
- تصمیم دربارهی عمومی یا خصوصی بودن نقطهی ورود،
- یک مسیر Health Check که پاسخ قابلاعتماد و قابلتکرار بدهد، مانند
health/.
پیش از ساخت Listener، از روی یکی از ابرکها بررسی کنید که برنامه روی آدرس خصوصی و پورت موردنظر پاسخ میدهد و پاسخ Health Check فقط زمانی موفق است که برنامه آمادهی دریافت درخواست باشد. همچنین مطمین شوید فایروال سیستمعامل و قوانین امنیتی VPC ترافیک Load Balancer را مسدود نمیکند.
ساخت Load Balancer
در پنل کاربری سرور ابری وارد بخش «لودبالانسر» شوید و روی دکمهی «ساخت لودبالانسر» کلیک کنید. محل استقرار، اندازه، شبکه، Listener، Memberها و Health Check را در همین صفحه مشخص میکنید.
انتخاب AZ
در بخش «AZ»، دیتاسنتری را انتخاب کنید که میخواهید Load Balancer در آن ساخته شود. Load Balancer و ابرکهای مقصد باید در یک Subnet و یک زون باشند، پس زون را متناسب با محل ابرکهای برنامه انتخاب کنید.
انتخاب اندازهی Load Balancer
در بخش «اندازهی لودبالانسر»، ظرفیت متناسب با سرویستان را انتخاب کنید. هر گزینه این اطلاعات را نشان میدهد:
-
Concurrent Connection
ظرفیت اتصالهای همزمان، یعنی تعداد اتصالهایی که همزمان برقرار میمانند.
-
SSL Connections Per Second
ظرفیت برقراری اتصالهای SSL در هر ثانیه.
-
قیمت
مبلغ نمایشدادهشده برای گزینهی انتخابی. هزینهی منابع وابسته، مانند Elastic IP، جداگانه محاسبه میشود.
ظرفیت مناسب به الگوی مصرف برنامه بستگی دارد. برای نمونه، اتصالهای طولانی تعداد اتصالهای همزمان را افزایش میدهند، پس برای انتخاب اندازه فقط به تعداد بازدیدکنندهها توجه نکنید.